Ο Πατριάρχης Γρήγόριος ο Ε΄ ήταν προδότης!!!

Αυτό εμμέσως πλην σαφώς υποστηρίζει το βιβλίο της στ’ δημοτικού που είναι ένα αντιπροσωπευτικό παράδειγμα στρέβλωσης των ιστορικών γεγονότων και παρουσίασης τους με τρόπο «αντικειμενικό» και καθόλα θετικό για τα πολυδαίδαλα και πολυπλόκαμα κέντρα εξουσίας . Βέβαια οι θιασώτες του εκσυγχρονισμού της ιστορίας και του πολιτικά ορθού αντιδρούν αυτόματα σε τέτοιους είδους αιτιάσεις σε βαθμό που να κινούν τις υποψίες στον οιοδήποτε εχέφρονα παρατηρητή. Οι εν λόγω «επιστήμονες» δεν παρέλειψαν να σπιλώσουν την μνήμη και την προσφορά ενός άξιου τέκνου της αρκαδικής γης και εξέχουσας θρησκευτικής και εθνικής προσωπικότητας, του Πατριάρχη Γρηγορίου του Ε΄, κατά κόσμον Γεωργίου Αγγελόπουλου.
Σύμφωνα με τους εισηγητές της Νέας Ιστορίας ο Γρηγόριος υπήρξε μια αμφιλεγόμενη προσωπικότητα που εναντιώθηκε και καταδίκασε την ελληνική επανάσταση και τους «εξεγερθέντες ληστές»και λοιπούς παράξενους ,που «χάλασαν την ειρηνική συμβίωση μεταξύ χριστιανών και μουσουλμάνων». Φαίνεται πως οι ιστορικές τοποθετήσεις της ιδιαίτερης αυτής σχολής ιστορίας ,που είναι διαδεδομένη σε διεθνές επίπεδο και τον τελευταίο καιρό δραστηριοποιείται δυναμικά και στην χώρα μας γίνονται με γνώμονα την επιβεβαίωση της αυθεντικότητας της μεθοδολογικής τους προσέγγισης. Αδιαφορούν, αν τα όσα υποστηρίζουν στερούνται λογικής βάσης.
Στην περίπτωση του Πατριάρχη τονίζουν μετά ιερής μανίας την αντίθεση του στον αγώνα και την ταύτιση του με τις προσταγές του σουλτάνου. Αυτοί οι «λαμπροί επιστήμονες» δε μπορούν και δε θέλουν να κατανοήσουν στο ελάχιστο την επιδέξια αυτή πολιτική κίνηση του Πατριάρχη που απώτερο σκοπό είχε την προστασία του ποιμνίου του από την λεπίδα του Οθωμανού. Ο σεβάσμιος αυτός Πατριάρχης κάτω από την πίεση του σουλτάνου αναγκάστηκε να αποκηρύξει την επανάσταση. Για λόγους τακτικής λοιπόν με συνοδική απόφαση, την κατεδίκασε, γνωρίζοντας καλά ότι η ενέργειά του αυτή δεν έβλαπτε τον Αγώνα, αφού παράλληλα με μυστικές συστατικές επιστολές και μηνύματά του προς σημαίνοντα ηγετικά στελέχη του, προέτρεπε την συνέχισή του. Ο ίδιος καθησύχαζε τους Οθωμανικές αρχές και όταν του ζητήθηκε από τον μέγα βεζύρη να εγγυηθεί την ησυχία των ελλήνων του απάντησε: «Ο Πατριάρχης, ως εθνάρχης των Ελλήνων , πρέπει να θεωρήται και εγγυητής της ησυχίας των χριστιανών, όσον εξαρτάται από την πνευματική του εξουσίαν. Αλλά αρμοδιότεροι ημών προς ταύτα είναι οι κατά τόπους διοικηταί της Κυβερνήσεων».
Ο πατριάρχης στις 3 Απριλίου του 1821 αρνείται να δώσει λεπτομερή κατάλογο των φαναριώτικων οικογενειών στον σουλτάνο. Οι πατριαρχικοί κύκλοι φοβούνται για την ζωή του πατριάρχη και του ζητούν να φύγει . Ο ίδιος τους λέει πως δεν θα άντεχε να αποσυρθεί και να μαθαίνει για τις σφαγές των χριστιανών. Τους τονίζει πως ως πατριάρχης πρέπει να σώσει το έθνος του και όχι να κρύβεται. Η Μεγάλη εβδομάδα είναι μια βδομάδα αγωνίας για τον πατριάρχη και μαρτυρίου για τους έλληνες και δη τους Πελοποννήσιους που κατακρεουργούνται. Την Κυριακή του Πάσχα του στις 10 το πρωί ο Μεγάλος Διερμηνέας καταφθάνει στα πατριαρχία για να ανακοινώσει στο Γρηγόριος πως με φιρμάνι κηρύσσεται έκπτωτος. Ο Γρηγόριος μεταφέρεται στις φυλακές του Μποσταντζήμπαση, όπου και βασανίζεται. Από τις φυλακές οδηγείται στο είσοδο του πατριαρχείου. Σε λίγο η αγχόνη περνιέται στο λαιμό του Πατριάρχη , το σχοινί τραβιέται και ο Εθνάρχης είναι πλέον νεκρός.
Η παραπάνω αφήγηση σίγουρα θα χαρακτηριζόταν από τους μιμητές του Χομπσπαουντ ως εθνικιστική, με μοναδικό στόχο την προπαγάνδα. Ωστόσο ,οι ιστορία δεν φωτογραφίζει μόνο τους Οθωμανούς ως πρωταγωνιστές του μαρτυρίου του Γρηγόριου. Τρεις μέρες μετά το θάνατο του στις 13 Απριλίου 1821 το άψυχο σώμα του πουλήθηκε σε σπείρα Ιουδαίων, η οποία αφού το έσυρε, χλευάζοντάς το, στους δρόμους της Πόλης, το έριξε στη θάλασσα.
Η μανία των τούρκων και των εβραίων ,οι συνεχείς σφαγές, η ατίμωση του κορυφαίου εκπροσώπου της χριστιανοσύνης της ανατολής δεν αποτελούν πειστήρια της μαρτυρικής εβδομάδας των παθών του ελληνισμού; Μπορούν να αρνηθούν πως εκείνα τα χρόνια δοκιμαζόταν οι αντοχές των ελληνισμού; Η΄ θεωρούν ότι ακόμα και αυτά πρέπει να μην τα διδάσκονται τα νέα παιδιά. Πράγματι πιστεύουν πως οξύνουν την κριτική ικανότητα των νέων αποκρύπτοντας τους τα αληθινά γεγονότα.
Η εμμονή τους να απαλείψουν τις «εθνικιστικές» αφηγήσεις από τα σχολικά βιβλία και να εισάγουν τις πολιτικά ορθές προκαλεί ερωτήματα για τον πραγματικό τους ρόλο. Διαμαρτύρονται πως δέχονται επιθέσεις από ένα εθνικιστικό λόμπι το οποίο εκτός από τον φίλα προσκείμενο τύπο έχει και βουλευτές στους κόλπους του που επιδιώκουν την απόσυρση του βιβλίου. Με άλλα λόγια εμφανίζονται ως θύματα, ως διωκόμενοι για τις ορθές ιστορικές τους απόψεις . Αναφέρονται στον εθνικιστικό τύπο(βλέπε Αντίβαρο, Παρόν, Άρδην ,Ρεσάλτο, Στόχος ) σαν αυτός να είναι πανίσχυρος επικοινωνιακά και αυτοί να υστερούν σε αυτόν τον τομέα. Φαίνεται πως οι ‘‘περιφερειακές’’ εφημερίδες «Νέα» , «Έθνος» και «Βήμα» που φιλοξενούν τις απόψεις τους είναι εκδοτικοί νάνοι. Δεν τους φτάνει που ταυτίζουν τον ιστορικό αστιγματισμό τους με την ιστορική αλήθεια , μη δυνάμενοι να αναγνώσουν τις ιστορικές λεπτομέρειες τώρα θέλουν να μας πείσουν πως η σκόπιμα μυωπική αντίληψη τους για την πολιτική και εκδοτική πραγματικότητα στην χώρα μας είναι η σωστή.
Όσο όμως και αν προσπαθούν να παραχαράξουν την ελληνική ιστορία δεν θα τα καταφέρουν. Στο συλλογικό υποσυνείδητο είναι βαθιά χαραγμένη η πρόσφορα της εκκλησίας στις δύσκολες στιγμές τους έθνους. Ο πατριάρχης είναι από τα πιο αντιπροσωπευτικά παραδείγματα του εθνοσωτήριου ρόλου της εκκλησίας . Ο απαγχονισμός του άλλωστε ενίσχυσε την αγωνιστική θέληση των οπλαρχηγών του αγώνα του 1821 και των παλικαριών που αγωνίστηκαν να πάρουν εκδίκηση και να ελευθερώσουν την υπόδουλη πατρίδα μας. Είναι δε χαρακτηριστικοί οι στίχοι: «Κτυπάτε πολέμαρχοι, μη λησμονείτε το σχοινί, παιδιά του Πατριάρχου».

Ιωάννης .Κ. Κανελλόπουλος
Φοιτητής Πολιτικών Επιστήμων